جدیدنا کشف کردم که انگار من یه مدلهای خاصی هستم که ملت فقط موقع بدبختی و بیچاره گی و مشکلات جورواجورشون یاد من میافتن و در مواقع ددر و این صحبتها دوست جون های عزیزِ دیگه دارن! البته که وقتی من می خوام یه جهنمی با یه مفلوک دیگه برم این دوستان تمایل به همراهی دارند!!

پریسا یه چند تا اصل توی وبلاگش نوشته بود، در همین راستا من می خوام یه اصلِ دیگه اضافه کنم! اونم اینکه خوبی و لطف و گذشت بیش از اندازه می تونه هر کسی رو با هر میزانی از ظرفیت و تحصیلات و ادعا و شعور و غیره خراب کنه! استثنا هم وجود نداره!! اما من از درکِ این نکته عاجزم!! نمیفهمم!!!

اوکی افاضه فضل برای امشب کافیه!!